Thalassa apo atsali

Staal en gegalvaniseerd staal – 8 x 6 x 3,15 meter

‘Een melodie van een Zee van Staal’ is een verbeelding van water dat tegen de kust klotst. Niet alleen in vorm, maar ook in geluid.
Het is uitgevoerd in twee soorten staal. De honderden zilvergrijs verzinkte vierkantjes wiegen zachtjes op dunne staken en doen denken aan reflecterend zonlicht op een wateroppervlak. De drie zware, roestige opstaande platen vormen de kust. Fanakidis had eerder een groot beeld samengesteld uit vele kleine onderdelen en ook voor ‘Een Zee van Staal’ koos hij voor die opzet.
Eindeloos was hij bezig met lassen. Plaat na plaat, staf na staf. Al die losse componenten ordende hij tot een fraaie compositie.
Hoog en laag en onder allerlei hoeken golft de zee van plaatjes. Ze omspoelen de opstaande platen en klotsen tegen de achterkant. Ze slaan bressen in de kust. Niet door brute kracht, lijkt het. Want de zee wekt niet de indruk ziedend en vernietigend te zijn. Eerder lieflijk kabbelend, helder en licht. Onschuldig. De platen die de kust vormen, verbogen en gehavend, zien er niet uit of ze het water nog lang kunnen keren. Hoe dik en solide ze ook zijn. Want ook een eeuwigdurende beweging heeft erosie tot gevolg. Het beeld is in zichzelf besloten en maakt weinig contact met de omgeving. Het grondvlak, een rechthoek, ligt als een uitgerold tapijt op het gras. Schuin van voren toont het zich het best. Bijzonder is dat het beeld geluid maakt. Bij wind tikken de plaatjes tegen elkaar en hoor je de melodie. Bij regen of hagel klinkt die weer anders. Lieflijk. Als een Griekse zee, want de Noordzee brult wel anders.

> 10