zonder titel

Staal – 4,5 x 1,8 x 2 meter

Het beeld van Nico Betjes doet bescheiden aan. Het ligt op een lage duintop zodat je er onderdoor kijkt. Het heeft geen herkenbare vorm, maar het wekt wel associaties. Aan duinen bijvoorbeeld, of golven. Of aan een liggend naakt, een klassiek kunstenaarsthema. Nico Betjes gaf zijn beeld geen titel. Dat stuurt teveel, vond hij. Dan ga je kijken ‘of het wel lijkt’. En dan ga je voorbij aan vorm en huid van het beeld zelf en ontneem je jezelf de kans om te worden verrast. ‘Zonder Titel’ heeft een soort vanzelfsprekendheid die een goed beeld kenmerkt. Twee bogen vormen een lage poort, of een heuvel. Ze zijn niet gelijk maar hebben wel dezelfde vorm. Van beide is een hoek naar buiten en een hoek naar binnen gevouwen. Ze liggen naast elkaar, de een iets voor de ander, omgedraaid. Een rondgang levert een steeds wisselend silhouet en telkens andere doorkijkjes op. Licht en donker versterken de ruimtelijkheid. Daarmee heeft Betjes een klassiek kunstwerk gemaakt, dat van alle kanten een ander, interessant beeld oplevert. De ronding van de platen, de vouwen en deuken verwijzen naar de krachten die de kunstenaar op het materiaal heeft uitgeoefend om ze in model te krijgen. Een echte Betjes-aanpak. Jarenlang probeerde hij door vouwen, deuken, scheuren, snijden en lassen het taaie staal naar zijn hand te zetten. Ook dit beeld is proefondervindelijk tot stand gekomen. De bogen zien er massief uit, maar ze zijn gelast van plaat. Dat blijkt als je erop klopt, want de lasnaden zie je niet. “Ik heb zes platen nodig”, deelde Nico Betjes de organisatie mee. ‘Twee om te verknoeien en vier om het beeld van te maken’.
Veel woorden had hij niet nodig. Hij sprak in staal.

> 3