De Poort

Cortèn staal – 15 x 7 x 0,5 meter

Van de Wint heeft vanuit de schilderkunst de stap gezet naar de derde dimensie en van de beeldhouwkunst naar de gebouwde omgeving. Beeldhouwkunst is in dit geval niet de juiste term, want gehouwen is er niets aan deze beelden van Van de Wint. Hij hanteert het corten-staal als een groot formaat papier, dat gevouwen, geplooid, opgerold en versneden wordt. Of hij gebruikt het in de vorm van rechte staven met een bolletje aan het eind, als de spijlen van een hekwerk of een antiek ledikant. Die spijlen keren terug waar Van de Wint beelden ontwierp die tegelijk een functie vervullen in de alledaagse gebouwde omgeving, zoals een stalen brug en latarenpalen in de wijk Duinpark in Den Helder. Het hier geëxposeerde beeld is zo’n ‘nuttig voorwerp’: een poort – maar nu uit de alledaagse omgeving gelicht en in zijn volle omvang neergezet waar normaal een eenvoudig houten hek de toegang tot het erachter gelegen terrein bewaakt. Met zijn streng rechtlijnig stalen kantwerk en zijn drie ‘torens’ houdt het de wacht aan de ingang van een gebied waar kunst te zien valt. De stap door de poort heen houdt altijd iets avontuurlijks in, alsof er onbekend en misschien wel verboden terrein wordt betreden, zelfs al is van buitenaf te zien dat het gras binnen heus niet groener is. Maar deze poort wil niet alleen doorschreden worden maar ook bekeken, vanaf verschillende kijkpunten. Van buitenaf, van binnenuit (waar de torens niet meer rijmen met de fabrieksschoorstenen in de verte) en er langsheen bewegend, waarbij het beeld bij elke stap van aanzien verandert. Soms lijken de ‘torens’ bijna massief als de torens van een gotische kathedraal, even verder herinneren ze aan de rietbundels waaruit de moeras-Arabieren in het zuiden van Irak eeuwenlang hun vlechtwerkzaamheden optrokken, terwijl ze bij een volgende stap volledig transparant worden. De poort als erfscheiding en doorgang getransformeerd tot een ritmische lijntekening in de ruimte. Daarin verraadt zich de schilder Van de Wint, zoals bijna iedereen hem kent van zijn wandschermen in de Tweede Kamer.

> De beelden